Er wordt niet naar je geluisterd. Je hebt die belangrijke deadline niet gehaald. Net nu jij een belangrijke afspraak hebt, staat er een ellenlange file. Zomaar drie willekeurige voorbeelden die we allemaal herkennen. Situaties die vooral negatieve emoties oproepen en die moeilijk of niet te accepteren zijn. En dat is precies waar het zevende en tevens laatste principe van Mindfulness over gaat: accepteren.

We verwachten een wonder

Wanneer de werkelijkheid niet overeenkomt met onze wens of verwachting, is verzet of ontkenning een natuurlijke reactie. Wat we op dat moment eigenlijk willen is dat de werkelijkheid zich toch aan onze wens of verwachting gaat aanpassen: opeens zien de anderen het licht en luisteren ze toch naar jouw ideeën, de file lost op miraculeuze wijze op en de gemiste deadline blijkt een ‘blessing in disguise’.  Maar natuurlijk is dat niet zo ☹.

Mindfulness kiest er voor een ander pad te bewandelen, die van acceptatie cq aanvaarding. In plaats van vanuit een negatieve emotie met de situatie om te gaan, wordt gekozen voor een meer open houding. En dat levert verrassende resultaten op!

Accepteren is niet hetzelfde als capituleren

Accepteren betekent niet dat je passief wordt of alles goedpraat. Het is geen capitulatie. Het is simpelweg erkennen: dit is de realiteit. Het gaat hier om een actieve, bewuste keuze om de werkelijkheid te zien zoals die is, zonder meteen in verzet, ontkenning of oordeel te schieten. Wanneer je in plaats van “nee, dit wil ik niet” even zegt: “ja, dit is er nu”, ontspant er iets. Vanuit die helderheid kun je beter zien welke stap wél mogelijk is.

Het verschil met berusting

Accepteren is ook niet hetzelfde is als berusten of opgeven. Ik hoor nog wel eens ‘ik heb het maar geaccepteerd’, maar daar wordt dan vaak mee bedoeld ‘ik heb me er maar in berust’.

Wat is het verschil? Dat is heel makkelijk te voelen. Wanneer je in iets berust, voel je een bepaalde mate van machteloosheid; wanneer je iets accepteert, voel je een bepaalde mate van kracht.

Positieve effecten

Onderzoek laat zien dat acceptatie een krachtig effect heeft op o.a. stress en veerkracht:

• Minder strijd: het brein stopt met voortdurend “vechten tegen wat is”, waardoor spanning afneemt.
• Meer regulatie: acceptatie activeert hersengebieden die verbonden zijn met zelfregulatie en emotionele balans (zoals de prefrontale cortex).
• Grotere flexibiliteit: wie kan accepteren, reageert minder vanuit reflex en meer vanuit bewuste keuze.

Praktische strategieën voor wie worstelt met accepteren

1. Benoem wat er is
   Schrijf op of zeg hardop wat er gebeurt, zonder oordeel: “Ik voel spanning in mijn schouders”, “Ik merk frustratie over dit project”, “Ik ben verdrietig om dit verlies.” Het benoemen helpt de weerstand te verminderen en het besef van realiteit te vergroten.
2. Ademruimte creëren
   Gebruik je adem als anker: adem langzaam en diep in en zeg tegen jezelf: “Dit is wat er nu is”. Adem hard en kort uit en laat spanning los. Zelfs één minuut kan het verschil maken in hoe je emotioneel reageert.
3. Kleine stapjes
   Accepteren hoeft niet in één keer volledig te gebeuren. Kies een aspect van een situatie dat je kunt erkennen, bijvoorbeeld een feit of een emotie, en laat dat eerst toe. Langzaam bouw je zo vertrouwen op in je vermogen om de rest ook te accepteren.
4. Maak gebruik van steun
   Praat met iemand die je vertrouwt over wat je moeilijk vindt om te accepteren. Anderen kunnen een spiegel bieden en laten zien dat wat jij voelt normaal is, en dat acceptatie niet betekent dat je faalt.

En jij?

Welke situaties spelen of speelden in jouw leven waarbij accepteren moeilijk is/was? Of op welke momenten heb je juist ervaren dat accepteren inderdaad tot o.a. rust, helderheid en kracht leidt. Door met elkaar te delen, kunnen we van elkaar leren.